مريد من آنست که بر کنار دوزخ بايستد و هر که را خواهند به دوزخ برند دستش گيرد و به بهشت فرستد و خود به جاي او به دوزخ رود.

 ایستاده ام تا آتش ها بی من نسوزند

من که

         گذرنده ای

                        خاموشم

دست هایم دل کوچکم را پنهان کرده اند

من که

        لحظه ئی  دیگر

                            به ابر

                                    تو خواهم گفت

ستاره ی خفته را به کودکی خواهم داد

بر هر گور گلی خواهم افکند

و گردنم که رعشه بیاغازد

شعر خواهم نوشت

من که

        گذرنده ئی

                      خا موشم

 دوست نادیده ی عزیز،فريدون سليماني، لطف كرده و مطلب كافه شاعري من را كه اين دوشنبه در اعتماد ملي چاپ شد، در وبلاگش گذاشته است.چون اين هفته، مطلب روي سايت روزنامه نيامده بود، با سه روز تاخير و  از روي وبلاگ سليماني، در اين جا مي گذارمش:

دلتنــگی هـای پــرنـده ای شـــاد

پرنده ای در گلویش داشت ، شاد و آواز خوان و رها . اما احساس می کردم که اگر فاصله ها را از میان بردارم و از تهران تا محمود آباد قزوین بروم ، می بینم که جمشید شمسی پور خشتاونی ، همان پرنده شاد را در گلویش دارد ، ولی در گوشه چشمانش ، اشک اندوه می لرزد و اگر اینگونه هم باشد ، حق هم دارد ؛ آخر هفت کتاب شعر آماده دارد ، از سال ها پیش ، اما ناشری نمی یابد که خریدار شعر خوب باشد .

حالا باید 14 سال از آن روزها گذشته باشد که چند بار با یوسف علیخانی به دیدار جمشید شمسی پور در هلال احمر قزوین ـ محل کارش ـ رفتیم . آن روزها چنان پرنده اش شاد و مهربان بود که می شد در حواشی آوازهای خوشش ، جانی تازه گرفت ...

آنجا که تویی کیست بگو همدم تو
کاینجا  منم  و هیچ کسی جز غم تو

باران
کنار چمن می بارد
و عنکبوت ها و مورچه ها
 دلتنگ اند.