بیا به دست‌های تو برگردیم،
که با زنگوله‌ی گوسفندان آشنا بودند.
و صدای کودکانه‌ات،
که مثل تقلید صدای گوسفندان بود.
و من مثل صدای نی،
از پشت برآمدگی‌های روزگار می‌آمدم،
تا زندگی را تماشا کنم.
و عصر از روی آسمان بیابان می آمد،
تا انبساط کودکانه‌ی ما را بنگرد،
دنیا مثل گلیمی به یکسو افتاده بود
و تمام حقیقت مثل کتاب «الف لیل»
در میان بادها ورق می خورد
و عشق مثل سفره ی نانی بود.با طعم پونه ها.

ما مثل انگشتان هم بودیم،
که یکدیگر را دوست می‌داشتیم
و دقیقه‌ها مثل علف‌هایی بودند،
که ما به روی آنها راه می رفتیم
و آینده مثل شبی تاریک بود،
که بی صدا به سوی ما قدم بر می‌داشت
و از دستهای تو پروا نداشت،
که فانوس بلند را می افروختی.

ما راز کتاب «الف لیل» را گشوده‌ایم.
و زبان عشق را می‌دانیم.
و شهرزاد قصه‌گو از قبیله ی ماست.
و از آیین خویش برنگردیده‌ایم.
اما افسون دیوان را ،
کرانه‌ای نیست.

می توانست  به حزنی  شیرین بدل شود، به اندوهی زلال و غمناک
اما قوطی سم شد خاطره‌اش، در مجاورت سنجاقک‌ها و نهال‌های ترد
عکسی زنگار خورده شد در قابی زنگ‌زده در گورستانی گمنام

بلد نبود  بدل  به اندوهی به رنگ عسل و کهربا شود که به دل بنشیند
زهرابه‌ای در هر جرعه آب شد که از گلو مثل بغض پایین نمی رود
و نمی رود از یاد

اما می توانست یادش شیدایی و شادی و تیله های رنگی باشد،
بادبادک و جشن و حباب و رودخانه،
بهار و عقیق و عناب و فیروزه،
کاج و شمع و بوسه و ترانه‌های کُردی

حالا یادش  موی مرده ای است که بیهوده زیر خاک رشد می‌کند
برهنگی در عصری زمستانی
غصه‌ای که کبود می‌کند نوک انگشتان را
برفی که بی‌دلیل در کویر می‌بارد
بخُوری از رنج و ادبار در تخت‌های کهنه‌ی مریضخانه ای

ای کاش می توانست به حزنی شیرین بدل شود
به اندوهی از جنس سفر و یا کریم و آبیِ فیروزه‌ای

اما یادش پرزهای ملحفه‌ای شد در مهمانخانه‌ای دلگیر
رادیویی قدیمی پر از پارازیت و امواجی گم و بیگانه
پمپ بنزینی متروک، سردخانه‌ای بی مرده
مهتابی ای نیمه‌جان که پت‌پت می کند با نور چرکش

بلد نبود به حزنی شیرین بدل شود، به آوازی زلال و غمناک در خون دلم
بلد  نبود
 

حفظم كن

             طلسم من

حفظم كن

در روزهاي تعقيب

در روزهاي پشيماني و اضطراب 

چراكه تو اهداييِ روزهايِ غمي به من.

هنگامي‌كه اقيانوس

                       برخاسته‌است

و در حولِ من

                  موج‌هايش نعره‌كشان

و هنگامي‌كه ابرها مي‌غرند

                               با تُندرِشان

تو حفظم كن

                 طلسم من.

در انزواي آن‌سوي وطن

در دامنِ آسايشي ملال‌آور

در تشويشِ نبردي شعله‌ور

حفظم كن

             طلسم من.

اي دروغِ مقدس و شيرينِ من

ستاره‌ي سِحرآمیزِ جان

                           عهد شكست و

                              فرونشست               

تو حفظم كن

                 طلسم من.

بگذار كه هرگز خاطر‌ه‌ام

زخم‌هاي اين قلب را برنياشوبد

بدرود

        اي اُمـــيـــــد

بخواب

       اي آرزو

           مَديــــــــد

تو حفظم كن

                طلسم من.

در درونش

دریایی در نغمه

از ساحلی دور دست.

قلبم سرشار می شود

از آب، از ماهی های ریز نقره ای و سیاه.

کسی برایم صدفی آورد.