****

جایی در برزخ ... اينجا را كليك كنيد

خبر را که دیدم خیلی جا خوردم:کامران نوشته که جلسات نقد کتاب نسل پنجم دیگر برگزار نمی شود.
دقیقا نمی دانم چه اتفاقی افتاده ، اما گمان می کنم این کار بی مزد و بی منت ،  کامران را خسته  کرده است.حق هم دارد.آخر بر خلاف برخی حرف و حدیث های بی پایه و اساس مبنی بر این که کامران برای این جلسات کیسه دوخته است، من از نزدیک شاهد بودم که این کار برای او جز زحمت و خستگی و گاه تنش های بی مورد ، چیز دیگری نداشت.
البته شاید حالا جای این حرف ها نباشد و بهتر است به این فکر کرد که چطور می توان  این جلسات را دوباره برپا کرد.با این که کامران ایده ی اولیه  ی نسل پنجم و بعد راه انداختن وبلاگ و جلسات را به تنهایی به دوش کشید، اما یقین دارم که او نسل پنجم را ملک شخصی خود نمی داند.پس می توان به این فکر کرد که این جلسات به شکل گروهی اداره شود.یعنی جمعی از بچه های این نسل، در کاری گروهی به شناسایی و انتخاب کتاب های نسل پنجم و گزینش منتقد برای نقد آن ها بپردازند.بعد هم به نوبت گرداندن جلسات نقد را به عهده بگیرند.حتا می توان به یک هیات دبیران یا امنا فکر کرد که با رای اکثریت بچه های نسل پنجم انتخاب شوند .
فکر می کنم همین لحظه است که می توانیم نشان بدهیم چقدر روحیه ی کار جمعی داریم یا نداریم.امیدوارم جواب مثبت باشد.خواهش من این است که بچه ها برای این که گام اول را بردارند، پیشنهاد های خودشان را در وبلاگ نسل پنجم بگذارند و بگویند که چطور می توانیم این جریان را با همدیگر بالنده تر کنیم.

بعدش چي؟

هيچي!

ادامه مطلب

 

برف و بلوط  و ماه

 

با ابرهای برفی آمدی

بر بلوطی نشستی

زمین آن شب پر از سپیدی شده بود

راه رفتی

برف بند آمد

و دیگر هیچ چیز جای پایت را پر نکرد

شاید در شبی که ماه بر شاخه های بلوط آویزان است

باد بیاید و ...

 

 

زنگ بیداری

 

عقربه ها آبستن مرگ اند

ساعت را برایم کوک کن

تا در کابوس هایم گم نشوم

آن گاه

آغاز خواهم کرد

زنگ بیداری ام را

با چشمانت

بالاخره دوست خوبم  یوسف علیخانی ، سکوت طولانی اش  راشکست و با راه اندازی دوباره ی  وبلاگ تادانه پا به جهان مجازی گذاشت.اگر چه هنوز او قابیل را تنها گذاشته و نمی خواهد این شخصیت مغضوب تاریخ را  حداقل در فضای اینترنت رستگار کند، اما همین که فعلا تادانه را راه انداخته ، جای شکرش باقی است.
یوسف برای شروع دوتا عکس قشنگ که خودش گرفته، روی تادانه  گذاشته که حتما به دیدنش می ارزد.
و دیگر این که فکر می کنم راه اندازی تادانه بیش از هر کسی من را خوشحال کرده باشد.به این دلیل که من هنوزا هنوز هم آدم بی دست و پایی در اینترنت هستم و حضور یوسف دلگرمی بزرگی برایم محسوب می شود.حالا احساس می کنم که در این جهان مجازی عجیب و غریب که چندان از مناسباتش سر در نمی آورم، دوباره پشتیبانی دارم که می تواند همراه و دلیل راهم باشد.
آن زمان هم  که چوب خط منتشر شد یوسف به شکلی گسترده ، چتر محبت قابیل و تادانه را بر روی این کتاب گشود و از هیچ کاری برای دیده شدن کتابم کم نگذاشت.حالا فرصتی مغتنم است که هم  از  یوسف تشکری جانانه کنم و هم تولد دوباره ی تادانه اش  را شادباش بگویم.

«چوب خط» مجموعه پانزده تا داستان است در نود و شش صفحه كه اگر صفحه هاي شناس‌نامه اول كتاب هم كم بشود، مي شود كم تر از نود صفحه. با يك تقسيم ساده، هر داستان حدودا مي شود شش صفحه. تازه خيلي از جمله هاي كوتاه دو سه كلمه اي، خودش يك سطر از كتاب را اشغال كرده. بنابراين خواندنش كار خيلي سختي نيست. اگر اين كاره باشيد، يك تا يك ونيم ساعت مي شود تمامش كرد...

 

ادامه مطلب

خیلی فر صت ندارید: یک  ساعت دیگه یوسف علیخانی در جلسه ی نقد کتاب حقیر حاضر می شه.یادتون نره که یوسف با همه ی بالا بلندیش خیلی وقته که هیچ جا آفتابی نمبشه وامروز بر سر من منت گذاشته که می خواد بیاد به کانون گرم ادبیات ایران و چوب خط رو نقد کنه.اینه که فرصت رو از دست ندید و  برای زیارت یوسف هم که شده،بشتایبد به سمت کانون ادبیات ایران.علیرضا سیف الدینی هم منتقد دیگه ی کتابه.ضمنن دکتر عباس پژمان و کامران وچند تا دوست باوفا هم گفتند  می آند. فکر می کنم دیگه بهانه ای برای نیومدن ندارید!

از هر طرف که سر بجنبانی

آوازهای نیمه تمام کسی است

                         که دنیا را

                       بیراهه آمده است

تنها

قرچ قروچ صدای درد می آید از چوب

قرچ قروچ صدای درد می آید از شکسته شکسته ی این دل

جهان

     افتادن از این خواب های هول آور است

                                     و زندگی

                                   زلزله ای که گاهگاهی می آید

                                                                           اما نمی رود

 

اعتراف می کنم: این من بودم که به كامران محمدي گفتم  اسم كورش اسدي را در فهرست نویسندگان نسل پنجم  بگذارد .به این دلیل که او را دوست می داشتم و داستان هایش را دوست می دارم.حتا اگر این گونه هم نبود ، باید نامش از قلم نمی افتاد.اما  اسدي این چنین برآشفت و هر چه از دهانش درآمد نثار نویسندگان نسل پنجم کرد.حالا من از همه ی بچه های داستان نویسی که که آماج توهین های اسدی قرار گرفته اند ،عذر می خواهم.
واما صحبتی با کورش اسدی: دوست عزیز دردمندم! گمان می کنم که کمی از عصبیت ها و خستگی ها و آشفتگی های تو را می فهمم.حداقل خودم این طور فکر می کنم.به این دلیل  ساده که در سوئد زندگی نمی کنم.اما سوالم این است که چرا باید خستگی هامان را با زشت ترین لحن وزبان ، به همدیگر حواله کنیم؟تو حق داری که نخواهی جزو نویسندگان نسل پنجم باشی، اما نیم نگاهی به فهرست بچه هایی که اسمشان در آن جا آمده، بینداز: حداقل تعدادی از آن ها را خودت می شناسی و اگر بی انصافی نکنی ـ که نمی کنی ـ اذعان خواهی کرد که بچه هایی هستند شریف که دغدغه ی کلام و نوشتن دارند.به هیچ دکان و بازاری هم متصل نیستند.اما تو با چشمانی کاملا بسته ، به همه تاخته ای و هرچه دلت خواسته، به آنها گفته اي .اصلا فرض كن كه هيچ كدام كه از آن آدم هايي كه در آن فهرست آمده اند نمي شناسي.با اين حال ، آنها زير چتر كريم و وسيعي به اسم ادبيات گرد آمده اند و حق دارند كه بدون شنيدن توهين، در همين عرصه نفس بكشند.حالا با چه دليل و مدركي به اين نتيجه رسيده اي كه آنها مترسكاني بيش نيستد؟
اي كاش به وقار پوكه باز و باغ ملي مي ماندي و اگر هيچ كدام از نويسندگان جوان را در قد و قواره ي خوددت نمي دانستي، حداقل  اين گونه آشكار نمي كردي كه بين نويسنده ي آن داستانها و نويسنده ي وبلاگ پوكه باز ،فاصله اي غريب و شگفت آور وجود دارد...

 

اعتماد ملی 
چوب خط اين آدم ها پر شده است

نويسنده: جواد ماه زاده

پانزده داستان كوتاه از محسن فرجي كافي است تاتجربه هاي لحني، روايي و درونمايه ها و موقعيت هاي داستاني متعدد و البته پرنوساني را در يك كتاب از سر بگذرانيم.
    شايد خواننده بعد از اتمام سه يا چهار قصه مجموعه «چوب خط» از اين كشف خود راضي و مغرور باشد كه«فرجي در همان مسيري گام برمي دارد كه گلشيري، سيامك گلشيري.» اين لذت البته چندان پايدار نمي ماند و با وجود همه جزئيات محوري، رئاليسم شسته و رفته، مناسبات مستحكم و بي نقص آدم ها و خرده وقايعي كه با همه فرومايگي ظاهري شان، اتفاقاتي عظيم در زندگي متني شخصيت ها به شمار مي روند، به هيچ شكل نمي توان او را با نويسنده يا جرياني فكري و محتوايي يكي دانست.
     فرجي در «عاشقت بودن» ساده و روان مي نويسد اما در زير لايه سادگي و سطحي موجود به پرورش قصه اي مي پردازد كه آبستن حوادث و تنش هاي بي حد و حصري است.اهميت و جايگاه شخصيت در داستان هاي فرجي از همين قصه آغاز مي شود. گرايش نويسنده به خلق و ظهور آدم هاي گوناگون به اندازه اي است كه بعضا مي توان تعداد آنها را - از لحاظ حضور مستقيم يا غير مستقيم - كمي زياده از حد تلقي كرد...
    
    
    
ادامه مطلب

جای شما سبز ، چند روزی را با اهل بیت رفتیم بابلسر که البته در این روزها بی شباهت به یک سونای بخار نیست،اما خوبی این سفر این بود که چند روزی از اخبار، رسانه ها ،  اينترنت و همه ي وسايل ارتباط جمعي به كل بي خبر بودم و چه چيز دلچسب تر از اين؟تا اين كه ديشب برگشتيم  منزل و سيل تلفن ها از يك طرف   شروع شد و ـ چشمتان روز بد نبيند ـ سريال نرگس از همان طرف !...

ادامه مطلب

کارگزاران

سایه روشن های چوب خط

ز- آران: اصلا از اول هم سر این کتاب دعوا بود؛ حرف ها بر سر «چوب خط» پر از نظرات و نقدهای ضد و نقیض، شخصی و غیرشخصی بود. یک نفر موافق، سه نفر مخالف. سه نفر موافق، بقیه مخالف. برای همین یکی مولف را می کشت و دیگری درباره اش صحبت می کرد.«می دوم و چاقو را بر می دارم، همان جا به سرعت به قلبم فرو می کنم. سه بار. دست هام می لرزد. درد در جانم می چرخد. ناله آهسته ای هوا را می شکافد. در آشپزخانه می چرخم. با چاقو به زمین می افتم. از این جایش را دیگر تو بنویس. تو که دوست سالیان من بودی». (مجموعه داستان چوب خط/ داستان «خیلی هم عجیب نیست») پله های پهن و تاریک روشن پاساژ پارس، به بچه های نسل پنجم و یک دو جین منتقد و علاقه مند ادبیات ختم می شود. ..

ادامه مطلب