در مزارع خاکشیر / در هرات/ باران نمی بارد/باران /جایی دور از ما می بارد/ عطر پاچ باقالا در مزارعی که بلدرچین ها خواب دیده اند / وحقیقت ندارند/ نمی پیچد/خدایا! من را ببخش/به خاطر رویاهای ناتمام و مغشوشم/من هیچ چیز نمی دانم/فقط می دانم: در مزارع خاکشیر /باران نمی بارد/عطر پاچ باقالا در مزارعی که بلدرچین ها خواب دیده اند /نمی پیچد

پشت این درخت سنجد پیر چیزی نیست/ ما هفت نفر بودیم / و دیدیم که پشت این درخت سنجد پیر چیزی نیست / رانده شده بودیم / و آوازهامان نامفهوم در باد / رها می شد /دنبال چیزی بودیم /که از ازل نبود /نبود

دوباره برگشته ام .با تاخیری طولانی.داشتم خوب پیش می رفتم که ناگهان عمران مرد و از هم پاشیدم.بعد هم به بلاگ اسپوت رفتم که گویا با مزاج و مذاقم سازگار در نیامد.حالا آمده ام اما حرف و انگيزه ي چنداني برای نوشتن ندارم.چون دارم شب های خوبی را می گذرانم؛شب هایی که با یک داستان بلند کلنجار می روم و آهسته آهسته مزه مزه اش می کنم.نمی دانم از عهده اش بر می آیم یا نه.اما همین قدر  که شروع کرده ام برایم فرخنده است.اگر بتوانم این داستان بلند را ـ با همه ی این خستگی ها، گرفتاری ها و مشکلات عدیده ـ به سرانجام برسانم، کاری کارستان کرده ام.این است که فعلا احساس نیازي به وبلاگ نمی کنم. به این نتیجه رسیده ام که باید نگاه به وبلاگ، کاملا ابزاری و سودجویانه باشد، وگرنه وقت تلف کردن است.مثلا وقتی چوب خط درآمد توانستم در وبلاگم مانور خوبی روی این کتاب بدهم.اما وقتی کار جدیدی ندارم ، باید با وبلاگ چه کنم؟ البته هر از گاهي چيزهايي در وبلاگ خواهم نوشت، اما با همان نيت استفاده ي ابزاري .با اين توجيه كه وبلاگم از خاطره ها محو نشود تابعدها بتوانم از پتانسيل تبليغاتي اش استفاده كنم. به  نظر من ، بچه های داستان نویس باید با این نگاه، به وبلاگ نزدیک شوند ،در غير اين صورت وبلاگ نويسي همه ي استعداد و انرژي و خلاقيت آنها  را مي خورد .اميدوارم  توهم شهرت يا كار خلاقانه انجام دادن در وبلاگ، گريبان هيچ كدام از ما  را نگيرد.آمين.