گُل ها همه سر زخاک آورده برون                  الّا گُل من  که سر فرو برده به خاک        

    برتشنگی خاک

   و طلوع آفتاب

   بر سماجت ظلمت،

    شکوفه ی تبسمی

            بر لبان دلتنگی

              و جلوه ی ستاره یی

              در مه گرفتگی این افق.

بر سرماي درون

همه
        لرزش دست و دلم
                                از آن بود
كه عشق
               پناهي گردد،
پروازي نه
گريزگاهي گردد.

آي عشق آي عشق
چهره ي آبيت پيدا نيست.

و خنكاي مرهمي
                     بر شعله ي زخمي
نه شور شعله
بر سرماي درون.

آي عشق آي عشق
چهره ي سرخت پيدا نيست.

غبار تيره ي تسكيني
                             بر حضور وهن
و دنج رهائي
                 بر گريز حضور،
سياهي 
         بر آرامش آبي
و سبزه ي برگچه
                    بر ارغوان

آي عشق آي عشق
رنگ آشنايت
پيدا نيست.

باران می آمد

تو ناگهان رفتی
چون آفتاب در ساعت پنج عصر
وقتی نگاه من
با دست های تو
                     آخرین بوته ی فلفل را چید
ناگهان رفتی
چون سوزنی شاید
که می افتد
و دکمه ای که دیگر
بسته نمی شود.

گفتی بیا

کجا بیایم
با دلم که به لولای در گیر کرده است
با سرم که سنگین است، با برفي كه مي بارد.
باران به تماشاي خال گونه ام مي آيد.

سنگينم
انگار زناني آبستن
در دلم زعفران پاك مي كنند.

قول

اگر تو بخواهي
مورچه اي را از خانه اش دور مي كنم
وگرسنگي را به دنيا بر مي گردانم

دستم را تا آرنج در دهانم فرو مي برم
و خودم را
چون پيراهني پشت رو مي كنم.

درخت خاطره

چقدر دلم می خواهد که دوستانم را ببینم
آنها که درد و دریا بودند.
شب هایی که خوابم را غارت می کند
اتاقم
پر از زمزمه های سربی می شود
              و خاطراتی همه سرخ!
هر وقت کنار پنجره می نشینم
لبریز از نجواها ی دیرینه ی کسانی می شوم
که به اندازه ی دنیا مرده اند.
حضورشان در من است
و قلبم چه گورستانی!
حالا که پر از یاد و خاطره ام
فصلی شده ام
با تپشی سرد
سنگ های سپید
و نسیم های سوگوار.
با این همه
فردا به یاد آنها که آوازی بودند
                   پریشان تر از باد،
درخت خاطره اي مي كارم
براي سپيده دماني ديگر.