گمانم این آخرین مطلب من در سال ۸۶  باشد و رفت تا نمی دانم کی و کجا که دوباره مطلبی بنویسم.امروز اما  قبل از این که از دنیای مجازی خداحافظی کنم بهترین عیدی را گرفتم ،؛ رضا بروسان عزیز باز هم شرمنده ام کرده و ۹ نسخه از « یک بسته سیگار در تبعید » را برایم از مشهد فرستاده است( قابل توجه بچه هایی که بهشان قول این کتاب را داده بودم!).به جز این ها یک جلد از کتاب « به سمت رودخانه ی استوکس» را هم لطف کرده و فرستاده که گزیده ای است از شعر آزاد مشهد و به همت او درآمده.
گفتن ندارد که هق هق روح ـ حتا در شب عید و شادمانی هم ـ  دست از دل ما بر نمی دارد.پس به شگفت در نمی آیید که از این  کتاب ، من شعری را انتخاب کرده باشم به اسم « دختر قالیباف» که سروده ی محمد تقی صبور جنتی است:

قالی می بافد
دخترک روستایی
سل
ساکت
در کار ساختن حفره ای است
در ریه هایش
بته جقه
تُرنج
در هم می روند
فشرده می شوند
شکل می گیرند
تار:خون
پود: خون
ساعت: خون
ثانیه :خون
و او همچنان می بافد
با دفی از سرفه های دمادم
قالی می بافد دختر روستایی
و دستمال آبی آسمان
خالی از گلابی است.

محمد امین عابدین عزیز از سر لطف به صاحب چند وبلاگ، عیدی داده است.عیدی او شعر است و چه هدیه ای بالاتر از این؟ این عیدانه نصیب من هم شده است:

به صاحب غزلداستان

 

صبوری کن

جوجه های نشسته در آشیانه

روزی پرواز خواهند کرد.

 

چه قدر به یاد ساعد عزیزم هستم.خانه ی رضا هدایت هستم،دوست نقاشم که سال ۷۲ به گمانم، از طریق ساعد با او آشنا شدم.۱۶ سال از آن روز ها گذشته و ما هنوز زنده ایم هنوز.عجیب نیست؟؟

 

تنها

و کمی خسته

 

در نیمه‌راه بازگشت به شهر

کاهلانه

نشستم

روی سنگ زمستان

زیر آفتاب بهار

لب رود تابستان

و خیره شدم

به درخت پاییز، در آن‌سوی رود

که لحظه‌به‌لحظه، زرد و سرخ می‌شد

...

در آن حال

دو نفر

که پشت سر من از راه می‌گذشتند

ندانستم یکی چه پرسید

که دیگری گفت

«شاید»

 

و جمعه‌ی آخر

که یادم نیست، با رفیق آمده‌بودم یا دوست

میان راه بازگشت

نیم‌خسته

و کمی تنها

بی‌هوا

نشستم

روی سنگ تابستان

لب رود پاییز

و زیر آفتاب زمستان

تا خیره شوم

در آن‌سوی رود

به درخت تازه‌برگ بهار

که لحظه‌به‌لحظه، سبزتر می‌شد

...

در این حال

دو نفر

که پشت سر من از راه می‌گذشتند

یکی، خنده زد و خروش

که ای ناکجا نشسته، سلام!

و دیگری گفت:

خسته نباشی، شاعر!

 

 

یکی آمد و نشست

و آن‌یک

مگر چه شنیده یا دانسته‌بود که گفت:

رود را از تو نمی‌گیرم

و فصل را از خویش.

 

 

 

 

اگه اشک ریختن در فراغش گناهه .....

اگه بغض کردن وقت رفتنش گناهه......

اگه احساس تنهائی کردن توی بی کسی ها گناهه.....

     پس روی قبرم بنویسید...

                     گناهکارترین آدم روی زمینم.       

                                   

 
در حياط مجموعه بايزيد بسطامي

 
در اندروني

ادامه مطلب

دست من وقت نوشتن ، شکل اسم تو رو داره
وقت خوندن، صورت من، خنده هاتو کم می آره
عطر یاسی که تو چیدی، ناز صد باغو خریده
ماه کامل، سر سفره، گریه هامو سر کشیده
تو چه خوشرنگ و عزیزی ، مثل یک نت لب گیتار
مثل فکر شعر تازه، حدس یک گل پشت دیوار
ای تو دلکوک،ای خوش آهنگ، تو شنیدنی ترینی
من پر از هوای غربت، تو هوای سرزمینی
زمهریر نارفیقان،خواب آفتابی می بینه
هجرت ما وسط آب، زورقی بی سرزمینه
پیله بستن در دل تو، کار پروانه شدن بود
گرد شعله قد کشیدن رقص ناب مرد و زن بود
با تو باید مثل شبنم، عطر گل ها رو بغل کرد
تلخی فاصله ها رو پرِ کندوی عسل کرد

 دست من وقت نوشتن ، شکل اسم تو رو داره
وقت خوندن، صورت من، خنده هاتو کم می آره...

این هم از ستون کافه شاعری این هفنه که طبق معمول به لطف سرکار خانم خضرحیدری انتشار یافته.البته این شماره استثنائاْ  بدوت تیتر در روزنامه ی اعتماد ملی چاپ شده است ! و من این تیتر را برای این جا انتخاب کرده ام:

---

                                                خاک کاغذی

كلا‌غ پر در حاشيه جاده چالوس راه مي‌رفتيم، به سختي و با تحقير و خستگي. ماشين‌هاي خوشبخت كه به سرعت از كنارمان مي‌گذشتند از پشت عينك‌هاي دودي به ما نگاه مي‌كردند و مي‌خنديدند يا دست تكان مي‌دادند. گاهي هم - انگار براي حيوانات باغ وحش- برايمان سيگار يا ميوه پرتاب مي‌كردند.

خسته با پوتين‌هاي سنگين، مثل رديف مورچگان در حاشيه جاده كلا‌غ پر مي‌رفتيم تا دلشان به رحم بيايد و فرمان استراحت بدهند. بعد؛ بي‌جان رها مي‌شديم در محوطه‌اي سبز كه زيبايي‌اش به چشم ما نمي‌آمد الا‌‌ ِآن روز كه ناگهان همه چيز زيبا شد؛ عرق‌ريزان و نفس‌زنان در كنار جاده رها شده بوديم روي خاك. ميان آن همه سرباز فقط من بودم كه ديدم مجله‌اي گل‌آلود را كه چسبيده بود به خاك.برش داشتم. اسم مجله «كادح» بود و پر بود از شعر، با كاغذهاي كاهي كه بوي غمناكي مي‌داد. يكباره در اوج درماندگي، كلماتي از ميان همه آن شعرها جلو چشمانم رژه رفتند و بهت نشست در گلويم. اسم شاعر آن كلمات ضياء‌الدين خالقي بود كه چند شعر كوتاهش در آن مجله رهاشده در حاشيه جاده، چاپ شده بود. از ميان شعرهاي خيلي كوتاه او آنكه آوار شد روي سرم و بغض را به قطره‌اي اشك پنهان بدل كرد، اين بود : شكوفه / لحظه‌اي است كه مي‌رويد / سيب/ اتفاقي است كه مي‌افتد. ..‌

ادامه مطلب

آن وقت عده ای آدم مغرض، می گویند انتقاد ، کارساز نیست.اما تا من در مطلب قبلی نوشتم که چرا سایت روزنا  مطلبم را منتشر نکرده، دیدم سریع رفته اند و این کار را کرده اند!این هم همان مطلبی که من بی خودی درباره اش شلوغ کرده بودم:

              و من از نو مي آيم

---

وقتي دوستم كه اتفاقا خودش هم شاعر است، پرسيد اين محمدباقر كلا‌هي اهري كيست كه شعرش را در وبلا‌گت گذاشته‌اي، كمي جا خوردم.

ولي خيلي زود يادم آمد كه دليلي براي جا خوردن وجود ندارد و در اين بلبشوي ادبي، خيلي عجيب نيست كه شاعران، همديگر را نشناسند. بعد هم اتفاقات بامزه‌اي افتاد كه بيشتر نشان مي‌داد سوال دوستم اصلا‌ جاي تعجب نداشته است. آن اتفاقات از آنجا آغاز شد كه تصميم گرفتم كلا‌هي اهري را به كافه شاعري بياورم. براي من اسم او هميشه مترادف بود با كتاب <از نو تازه شويم>؛ دفتري از شعرهاي جادويي با حال و هوايي هزار و يك شبي كه اوراد كهن را به ياد و خاطر مي‌آورد. كتاب را در سال 73 خريده بودم و همان ايام، روزگار خوشي را با آن سپري كرده بودم، اما حالا‌ در شهر پدري‌ام بود و نمي‌توانستم نمونه‌هايي از شعرهايش را در اينجا بياورم. زنگ زدم به خانه پدرم و از برادرم خواستم اين كتاب را پيدا كند تا بعد به او بگويم كه شعرهايي از آن را برايم بخواند اما جست‌وجوهاي برادرم در ميان كارتن‌هاي لبريز از كتاب، ناكام ماند و تماس گرفت و گفت كه <از نو تازه شويم> را پيدا نكرده است.

راه‌حل بعدي اين بود كه از دوستان شاعرم كمك بگيرم و از آنها خواهش كنم كه تلفني، چند شعر از كتاب <از نو تازه شويم> را برايم بخوانند...

ادامه مطلب

این سایت روزنا (روزنامه ی اعتماد ملی ) هم شاهکار است! یک هفته در میان صفحه ی کافه رورنامه را ـ که مطلب کافه شاعری من در آن چاپ می شود ـ نمی گذارد.این است که مجبورم خودم عرض کنم که امروز ستون کافه شاعری در روزنامه ی اعتماد ملی چاپ شده و علاقه مندان می توانند به خود روزنامه مراجعه کنند!
حالا برای این که دست خالی هم بر نگشته باشید عجالتا این شعر  محمد باقر کلاهی اهری را تقدیم می کنم که امروز میهمان ستون کافه شاعری بوده است:

 

كوچه اقاقي 

 

بهار صداي گمشده اي دارد

و كدام داستان است

كه بي بهار و بنفشه به ابتدا و جواني برسد، بي بهار

بي بهار گلها هستند اما در كلمات

بي بهار شكوفه ها هستند، اما در پرده هاي ابريشمي

 

بي بهار بلبل ها هستند اما در داستان هاي مكرر

و من و تو هستيم ولي بي بهار

 

گفتم در كوچه اقاقي پچپچه ی كوتاهيست

كه در ميان دو پنجره تقسيم مي شود

اما پنجره هاي كوتاه چه دارند بگويند

براي مردماني كه اقاقي را از ياد برده اند.

 

نمایشگاه ۲۴ هنرمند ایرانی با عنوان «نجوای رازها، زمزمه خیالها» از روز ۱۹ تا ۲۹ فروردین ماه سال  ۱۳۸۷ با همکاری گالری دی و کمپانی کندل استار در مال گالری شهر لندن برپا می شود.

به گزارش گالری دی، در این نمایشگاه حدود ۵۰اثر از هنرمندان ایرانی زیر ۴۰ سال شامل شهریار احمدی، مریم امینی، صادق تیرافکن، پیمان هوشمندزاده، شهریار توکلی، نرگس هاشمی، محمد رحیمی، مرتضی دره باغی، سمیرا علیخان زاده، پویا آریان پور، علیرضا معصومی، شاهد بابایی، مانی کازرونی، میترا کاویان، طاهره صمدی، محمدرضا میرزایی، آزاده اخلاقی، فرزین نیکزاد، نزار موسوی، داریوش قره زاد، محسن رسول اف، الهه نوروزی، مسعود هراتی و آزاده رزاق دوست روی دیوارهای گالری مال گالری به نمایش گذاشته می شود.

 اهمیت این نمایشگاه در آن است که تلاش شده آثار هنرمندان نقاش و عکاس جوان ایرانی در قالب مجموعه ای مستقل در معرض دید علاقه مندان هنر ایران قرار گیرد.

از ردّ  مردمان خسته رفته ایم
از ردّ قاطران بی گذرنامه
که از مسیر تجارت ابریشم نرفته بودند
ما دو نفر بودیم   تو و سایه ات که می لرزید    کنار مزارع مین.

صدا کشانده بودمان  و پیامبران سال هزار و سی صدِ سرگردانی
به رشته کوه مقدس آمده بودند.
صدا کشانده بودمان   و ما به آب رسیدیم

من از تبسم رودخانه عکس گرفتم   و از سایه ی خوابیده روی برف
و از کبوتری که طوق سیاهش    نماد چیزی نبود
درست آمده بودیم    و انگشت هایمان   متبرک از لمس کتیبه های خیس
                       به فرامین تازه رسیدند
آب    تکانمان داده بود
هوا   تکانمان داده بود
اشاره های چارگانه به حرمت آدمی
           تکانمان داده بود
ما   یک نفر شده بودیم
     و بی انتظار پاداشی
از ردّ قاطران بی گذرنامه
      باز می گشتیم.        

خورشيد

 

از اين جا كسي گذشته

                  و آهي را در اين اتاق جا گذاشته.

زندگي رخت بر بسته

خيابان

   پنجره اي باز

         رگه اي آفتاب

                   بر دشت سبز.

                             

این مطلب ، امروز در روزنامه ي اعتماد ملي چاپ شده، در صفحه ي كافه روزنامه و در امتداد مطالبي كه به اسم كافه شاعري نوشته مي شود.البته  روز اين ستون، دوشنبه هاست و فكر كنم از دوشنبه ي بعد  دوباره روي روال بيفتد.

                         دلشوره‌هاي ساده حوا

اتاقش به قدر يك كف دست بود، روي پشت بام يك آپارتمان، اما پرازكتاب. دلم مي‌خواست همه كتاب‌هايش را ورق بزنم. دلم مي‌خواست بدانم شعرخوب چه شعري است. او هم مثل اين كه حالم را فهميده بود؛ حرف مي‌زد، ازشعرهايش مي‌خواند و كتاب بود كه روي كتاب مي‌گذاشت و مي‌گفت اين را هم ببين.

خودش هنوز كتاب نداشت وچند سال طول كشيد تا اولين كتابش دربيايد و رويش نوشته باشد: < من از دنياي بي كودك مي‌ترسم > ؛ هيوا مسيح. از آن روزگار بايد چهارده سالي گذشته باشد اما يادم هست كه در آن شب طرح جلد يكي از آن كتاب‌هايي كه مي‌گفت نگاهشان كن <آوازهاي حوا> بود و شاعرش آزيتا قهرمان. كتاب را خودش به هيوا تقديم كرده بود. در آن شب مجال اين را نداشتم كه به عمق كتاب‌ها بروم....

 

ادامه مطلب

در شهر اگر فقط یکی نیشتر است        در پای کسی رود که درویش تر است

با آن همه راستی که میزان دارد           میل از طرفی کند که زر بیشتر است