سه مطلب قبلی من درباره ی نویسندگان نسل پنجم ، واکنش های مختصری به همراه داشت.مثلا اگر به پیام های مطلب قبلی ام  نگاه کنید ، می بینید که دو نفر در باره ی این موضوع اظهار نظر کرده اند.تا این جای ماجرا مشکلی وجود ندارد و حتا خوشحال کننده هم هست که موضوع نسل پنجم توجه چندنفری را بر انگیخته است، اما یکی دو نکته ی کوچک  هم هست که به نظرم جای طرح دارد.یکی این که هیچ کدام از این دو بزرگوار، اسم خودشان را اعلام نکرده اند و نشانی هم از خود به جای نگذاشته اند.اگر آنها موضوعی را طرح کرده اند، پس چرا آماده ی شنیدن پاسخی نیستند و راه را بر هر گفت وگو یی می بندند؟ این کار معنایی جز عدم اعتماد به نفس و بی شجاعتی نمی دهد.
نکته ی دیگر این که یکی از همان مخالفان ناشناس، گفته است که اساسا این نسل بندی ها غلط است و مگر ما ( نویسندگان نسل پنجم ) پلنگ هستیم که دور خودمان حصار می کشیم؟ در پاسخ به این دوست پرده نشین باید گفت که در همه جای دنیا یا پژوهشگران ادبی و یا خود نویسندگان دست به تقسیم بندی هایی می زنند تا علاوه بر تشخص بخشیدن به کار خود، کار بررسی آثار آن مجموعه را آسان تر کنند.بنا براین آیا می توان گفت نویسندگان موج نو در فرانسه یا نویسندگان نسل بیت در آمریکا پلنگ صفت بوده اند؟
دیگر این که این منتقد مجهول الهویه (  قصد توهین ندارم ، چون ایشان واقعا هویت خودشان را مجهول نگاه داشته اند) گفته است که  اگر اهل داستانيد بخوانيد و بنويسيد و اين قدر ادا درنياوريد.این عبارت نشان میدهد که ایشان دلسوز ادبیات این مرز و بوم هستند، اما واقعیت اینجاست که چه ایشان دستور صادر کنند و چه دستور صادر نکنند، بچه ها کار خودشان را می کنند و آن قدر که شرایط اجازه بدهد، داستان می نویسند.حالا فرض کنید که در این میان ، وضعیت نسلی خودشان را مشخص کرده اند.این کار به کجای کسی برمی خورد که این چنین برآشفته و با آوردن کلمات زشت به مقابله با آن برخاسته اند؟
دوست ناشناس دوم هم ضمن تایید اظهارات دوست ناشناس اول، بحث را به جای بامزه تری کشانده و گفته است که همین نسل بندی ها منجر به نسل کشی می شود! این نتیجه گیری چنان غریب و دور از ذهن است که فقط می توانم بگویم: پیدا کنید مساحت باغچه را!