من که« داوود پنهانی» هستم امشب هوای شعر کردم. هوای شعر« آب» اثر« علیرضا حسنی آبیز» به سرم زد. یادم افتاد که این شعر را اولین بار از زبان «محسن فرجی» شنیده بودم. یادم افتاد که شعر را نوشتم و هر بار بعد ار خواندنش غمی در دلم خانه کرد. امشب هوای این شعر به سرم زد. رفتم سراغ دست نوشته ها ، شعر را گم کرده بودم. زنگ زدم به« محسن»، مثل همیشه از شعر و ادبیات استقبال کرد. با حوصله شعر را برایم خواند. انگار که منتظر بود کسی زنگ بزند و بگوید « محسن ، دلم هوای شعر کرده...» محسن خواند و من نوشتم و گفتم بگذار در وبلاگ خودت این شعر و این حکایت را بنویسم. پسورد وبلاگش را داد  تا این شود که می بینید:

آب

در آنجا شکل های جدیدی از دیبای چینی می بینم

و اشتران ابریشم پوش

که مثل خطی از قهوه

کمرگاه تپه را دور می زنند

وساربانان کهنسال

از میان دود چپقهاشان بالا می آیند

***                                                                                                                             

آنکه کلاه پاپاخ به سر دارد

و از میان ریش انبوهش

چشمانش چون دو قطعه الماس می درخشد

پدربزرگ من است

که به عشق آباد می رود

پدربزرگ!

برو به عشق آباد

برو به باغ انگوری نیکانت

و در حوض گل قهقهه بمیر

***

از پشت گردنه هندوکش

آوازهایت را در باد رها کن

و اشک های دلتنگی را

در دود انبوه چپق بپوشان

***

پدربزرگ!

سرت را هی کن

برای ما آلو بخارا بیار

و سرمه چشمان سمرقند را

***

بر کناره آمو دریا

ساق های دخترکان را دید بزن

و به بارانی که خواهد آمد

تشنگی هایت را از یاد ببر

***

پدر بزرگ!

برو به عشق آباد

برو به شراب کهنه ات سر بزن

و با معشوقعه تازه ات

آوازهای از یاد رفته بخوان

***

دو چشم ساده را بنگر

که از دیوار باغ سرک می کشند

دو گوی بلورین که در دستهای تو آب می شوند

و دو کمان آتش که میان شانه هایت فرو می افتند

***

درشکه قدیمی

جاده ها را می بلعد

بر درگاه کاروانسرایی کهن

نقشی از چهره خود را می بینم

که کلاه پاپاخ به سر دارد

و از میان ریش انبوهش

چشمانش چون دو قطعه الماس می درخشد

***

می خواهم به عشق آباد بروم

عشق آباد دور است