اين‌گونه بوده كه همه شعر و شاعري چالنگي خلا‌صه شده در «زنگوله تنبل.»دستنويس اين كتاب هم 30 سال است دست بيژن الهي و منوچهر آتشي و يكي، دو نفر بوده تا روزي كه از نشر سالي با او تماس مي‌گيرند و مي‌گويند كه مي‌خواهند اين كتاب را چاپ كنند و چالنگي حتي نمي‌داند يا به ياد نمي‌آورد كه چگونه«زنگوله تنبل»به دست آن ناشر رسيده بوده. البته به جز اين كتاب ردپاي چالنگي را در گزينه اشعاري به اسم «شعر ديگر» هم مي‌توان ديد؛ حدود 30 سال پيش، دو مجلد از كتاب‌هاي <شعر ديگر> در آمد كه اشعاري از چالنگي و الهي و بهرام اردبيلي و چند شاعر ديگر را دربر مي‌گرفت. در ماهنامه «انديشه و هنر» هم كه حوالي سال‌هاي 47 و 48 شميم بهار درمي‌آورد، چند شعر از چالنگي ديده مي‌شود. به جز آن در مجله «خوشه» هم در دوره دكتر هوشنگ عسگري و هم در زمان سردبيري احمد شاملو، شعرهاي او چاپ شده است، همچنين در مجله <فردوسي> به سال‌هاي 43 و 44. به جز آن فقط همين «زنگوله تنبل» است با تصاويري سوررئال و فضاهايي وهم‌انگيز. به غير از اين كتاب، زندگي چالنگي خيلي ساده و آرام طي شده: سال 1320 در مسجد سليمان به دنيا آمده، ديپلم ادبي گرفته، 30 سال در دبستان تدريس كرده كه در چهارمحال‌و اهواز بوده، سال 1380 به خاطر گرماي خوزستان به كرج آمده و در اين شهر ساكن شده، دو دختر دارد كه هر دو ازدواج كرده و چالنگي را پدربزرگ كرده‌اند، دو پسر جوان هم دارد، بازنشسته است و روزهايش بيشتر به خواندن و گاهي به سرودن مي‌گذرد. همين. ‌

گاهي البته شعرهايي از او در فضاي مجازي هم ديده شده است. وقتي مي‌پرسم كه آيا خودش به آن سايت‌ها شعر داده است، مي‌گويد: من اصلا‌ با اينترنت آشنا نيستم. حتي تلويزيون را هم خوب بلد نيستم كه روشن و خاموش كنم!‌